Page content

Mag ik wel authentiek zijn?

authenticiteit

Authentiek zijn. Ja dat is mooi, maar … Mag ik wel authentiek zijn?

Mijn collega Peter heeft een mooie blog geschreven over authenticiteit en authentiek zijn. Toch merk ik dat er een “ja, maar…” voor mij om de hoek komt kijken.

Mag ik authentiek zijn?

Ik heb mezelf de vraag gesteld “voel ik me authentiek”?

Dan moet ik eerlijk antwoorden en zeggen: niet altijd.

Als ik heel druk bezig ben met mijn werk en mijn kinderen komen tussendoor met een vraag, dan hoor ik gebrabbel, maar hoor ik niet wat ze werkelijk vragen. Ik ben er even niet bij en dus ook niet bij mijn kinderen. Als ik me daar niet van bewust ben, dan krijgen de kinderen ondeling ruzie of ze spoken iets uit om er maar voor te zorgen dat ik WEL mijn aandacht erbij houd.

“Ja maar”

Ik ben niet altijd authentiek, maar er zijn ook momenten waarin ik mij wel 100% authentiek voel. Op die momenten bekruipt mij dan een gevoel van “Ja, maar…”

Mijn dilemma:

Wanneer ik authentiek ben, dan ben ik mij er van bewust dat ik een vrouwelijke vrouw ben en kleed me dan ook graag als zodanig.

Niet op een manier die ik aanstootgevend vind, maar wel elegant vrouwlijk met een zweem van sensualiteit.

Zodra ik me opmaak en mijn vrouwelijke kleding aantrek voel ik een vrouwlijke energie vanuit mijn kern komen die ik als mijn authentieke kern ervaar.

Mijn houding verandert ook. Ik ga meer rechtop lopen, ik voel me zelfverzekerder, ik ben ondernemender en meer powerfull, dat straal ik uit. Één bonk vrouwelijke sensualiteit en seksualiteit.

Maar dan….

Ik voel me dan echt authentiek en dan komt het:

Zodra ik de deur uitloop kijken mensen me aan. Ik voel de oordelen van vrouwen en de niets aan de verbeelding overlatende blikken van mannen.

Dan vraag ik me af: “MAG ik in deze maatschappij eigenlijk wel authentiek zijn? Mag ik mijzelf als vrouw laten zien zoals ik ben of zoals ik mij voel? Of krijg ik meteen een negatief stempel opgelegd? Met alle nadelen van dien.

Moet ik dan mijn authentieke gevoelens verstoppen in een kast. Een masker opzetten zodat de maatschappij mij accepteert? Zoals een homo dat doet als hij zijn sexuele voorkeur nog niet aan zijn omgeving kenbaar heeft gemaakt? Of moet ik gewoon alle weerstand en afkeur trotseren en zijn wie ik ben?

De vraag

Wat vind jij? Mag je zijn wie je werkelijk bent of pas jij je ook maar aan? Ervaar jij weerstand of ondersteuning voor wie je bent van de maatschappij?

Anke foto

Anke Verhagen

 

Mis niets meer

Vul hieronder jouw voornaam en emailadres in en mis niets meer

Wij hebben ook een hekel aan spam

 

Comment Section

1 reactie op “Mag ik wel authentiek zijn?


Door Marleen op 7 september 2015

Hoi Anke,
Voor mij is het heel helder. Niet wanneer ik authentiek ben, dat is voor mij regelmatig onduidelijk. Wanneer zijn alle maskers af? Soms denk ik dat dat het geval is, om achteraf te constateren dat ik me toch weer aangepast heb aan. Het is zo’n “tweede natuur” geworden dat ik zelf niet altijd het onderscheid weet te maken.
Wat voor mij helder en duidelijk is: als ik authentiek ben, kan ik me weliswaar nog wel druk maken om reacties van anderen……en daar niets mee doen. Hun reactie is hun reactie. En iedereen is gerechtigd een reactie (of een oordeel, zo je wil) te hebben. Wat ik daarvan vind is dan weer mijn “dingetje” want ja, ik oordeel over mensen die oordelen 🙂
Sensualiteit/seksualiteit ervaren veel mensen als bedreigend. De reacties van mannen zijn zo oud als de weg naar Rome. Het zij zo. Moet jij dat wezenlijke deel van jou dan gaan verstoppen zodat anderen zich niet bedreigd voelen c.q. er links en rechts hormonen gaan stuiteren? Welk doel dient dat? Dat anderen geen weerstand of basale geilheid voelen? Het 1 gaat hand in hand met het ander, de weerstand van vrouwen en de geilheid van mannen. Als we ons aanpassen aan de meute gaan we meehuilen met de wolven in het bos en zitten er in elk dozijn meer dan 12 mensen. Nee, niet aanpassen. Ik vermoed dat het je meer zou kosten dan het opbrengt.

Plaats een reactie


*